other languages

日本人

マックス・ヴァリエという名はロケット界ではよく知られている。1895年にボルツァーノで生まれた彼は、ロケット研究、特に液体ロケットエンジンの研究を推進した人物として認識されている。1930年1月、当時35歳だったマックス・ヴァリエは、ヘイラント社の作業場に移り住んだ。彼は外観や技術的な側面ではなく、可能な限り最速の推進力と高速走行のみを追求して設計された自動車を試験車両として使用した。

1930年4月17日、彼は液体ロケット推進装置を搭載した自動車を初めて発進させたが、1930年5月17日、この研究者は事故により命を落とした。

この先駆者の死後、ヴァルター・リーデルは、ヘイラント社のエンジニアであるアルフォンス・ピエッチとアルトゥール・ルドルフと共に、液体ガスエンジンのさらなる開発を試み、チームは「ヘルハウンド」という愛称で呼ばれる別のロケットカーを製作した。1931年5月、テストドライバーがテンペルホーフ空港で最初の試走を行った。駆動システム全体は木製のフレームに収められ、板金製のボディで覆われており、4つの車輪すべてにウィンドディフェクターが装備されていた。この非常に大きい騒音を出す、フロントにヘイランド社のロゴが掲げられたロケットカーの成果については何も知られておらず、1931年5月の1回のテスト走行が、これまでに実施された唯一の走行であった可能性が高い。ベルリン工場によるその他の自動車関連の活動は知られていない。その代わりに、軍が工場に接触し、ロケット推進技術の大きな可能性を見出し、自らの（破壊的な）目的のためにさらに開発することになるのだった。

Nederlands

De naam Max Valier is in de wereld van de raket geen onbekende, want de in 1895 in Bozen geboren pionier geldt als een drijvende kracht in het raketonderzoek, vooral op het gebied van de ontwikkeling van de door vloeibaar gas aangedreven raketmotor. In januari 1930 betrok de inmiddels 35-jarige Max Valier een werkplaats bij het bedrijf Heylandt. Als testvoertuig gebruikte hij een auto die niet was ontworpen met oog voor uiterlijk of technische verfijning, maar puur gericht was op zo snel mogelijke voortstuwing en hoge snelheid.

Op 17 april 1930 liet hij voor het eerst een voertuig met vloeibare raketaandrijving rijden, maar op 17 mei 1930 kwam de onderzoeker bij een ongeval om het leven.

Na de dood van de pionier probeerde Walter Riedel samen met de Heylandt-ingenieurs Alfons Pietsch en Arthur Rudolph de vloeibare gasmotor verder te ontwikkelen. Het team bouwde een nieuwe raketauto, die de bijnaam “Höllenhund” (hellehond) kreeg. In mei 1931 maakte een testrijder op de luchthaven Tempelhof de eerste testritten. De complete aandrijving was omgeven door een houten frame, waaroverheen een metalen carrosserie werd geplaatst, die ook bij alle vier de wielen windgeleiders had.

Over de resultaten van deze zeer luidruchtige raketauto, die aan de voorkant groot het opschrift “Heylandt” droeg, is niets bekend. Vermoedelijk bleef het bij die ene testrit in mei 1931. Ook zijn er geen verdere automobiele activiteiten van de Berlijnse fabriek bekend. In plaats daarvan wendde het leger zich tot het bedrijf, herkende het grote potentieel van raketaandrijving en ontwikkelde dit verder voor de eigen (verwoestende) doeleinden.

Polski

Max Valier jest dobrze znany w środowisku konstruktorów, ponieważ ten urodzony w 1895 roku w Bolzano inżynier uważany jest za pioniera badań rakietowych, zwłaszcza w zakresie silników rakietowych na paliwo ciekłe. W styczniu 1930 roku 35-letni Max Valier otrzymał do swojej dyspozycji laboratorium w berlińskich zakładach Heylandta, które specjalizowały się w produkcji ciekłego tlenu. Jako pojazdu testowego użył samochodu, który nie został zaprojektowany z myślą o aspektach wizualnych i technicznych, ale wyłącznie pod kątem najwydajniejszego napędu i dużej prędkości.

17 kwietnia 1930 roku uruchomił pierwszy na świecie samochód z napędem rakietowym na paliwo ciekłe. Następnego dnia powtórzył prezentację na lotnisku Tempelhof, jadąc bolidem przez kilka minut. Niestety miesiąc później zginął w wyniku eksplozji podczas jazdy próbnej pojazdem z nowatorskim silnikiem napędzanym parafiną. Valiera uważa się więc za pierwszą ofiarę śmiertelną lotów kosmicznych.

Po śmierci śmiałka Walter Riedel wraz z inżynierami firmy Heylandt, Alfonsem Pietschem i Arthurem Rudolphem, podjął prace nad rozwojem silnika na paliwo ciekłe, a zespół skonstruował kolejny samochód rakietowy, który otrzymał przydomek „Hellhound”. W maju 1931 r. kierowca testowy przeprowadził pierwsze jazdy próbne na lotnisku Tempelhof. Układ napędowy pojazdu osadzono w drewnianej ramie i pokryto blaszaną karoserią, na którą składały się również owiewki wszystkich czterech kół.

O sukcesach tego samochodu rakietowego opatrzonego logo firmy Heylandt nic więcej nie wiadomo ponad to, że prawdopodobnie jedyna przeprowadzona jazda testowa odbyła się w maju 1931 roku. Żadne inne motoryzacyjne osiągnięcia tej berlińskiej fabryki nie są znane. Natomiast potencjał napędu rakietowego szybko dostrzegła niemieckie wojsko, którego inżynierowie na bazie dokonań Heylandta skonstruowali pierwsze na świecie pociski balistyczne znane pod nazwą V2.